Planowane i zagospodarowanie przestrzenne można zdefiniować jako wszelkie procesy, które reguluje ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mają one na celu efektywne wykorzystanie przestrzeni, zaspokojenie potrzeb jej użytkowników oraz wykorzystanie i zabezpieczenie środowiska naturalnego.

Organem zobowiązanym do prowadzenia polityki przestrzennej na poziomie gminnym jest Rada Gminy.

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje istnienie dwóch dokumentów, na podstawie których gmina prowadzi politykę i gospodarkę przestrzenną są to:

• Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (SUIKZP)
• Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego (MPZP)

Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy to dokument określający zarys polityki przestrzennej i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy uwzględnia uwarunkowania (czyli czynniki i ograniczenia) rozwoju przestrzennego.

Studium nie jest aktem prawnym, jako akt kierownictwa wewnętrznego stanowi zbiór informacji ułatwiających prowadzenie gospodarki przestrzennej. Opracowanie i uchwalenie studium jest obowiązkowe, a jego opracowanie powinno poprzedzać sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego to dokument, który wyznacza ramy i przesądza o gospodarce przestrzennej gminy. Dokument ten jest podstawowym narzędziem polityki przestrzennej gminy, sporządzany w miarę potrzeb, z wyjątkiem kilku przypadków wymienionych w ustawie, dla których sporządzenie planu jest obowiązkowe.

Miejscowy Plan zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa lokalnego co oznacza, że jest wiążący dla organów samorządowych gminy, instytucji publicznych oraz wszystkich obywateli.